خداوندا

تو آنقدر مرا غرق در نعمات خود كرده اي كه عمريست در فكرم تا چگونه شكر كوچكترين نعمتت را بكنم با اينكه نمي دانم كوچكترين نعمتي كه به من ارزاني داشته اي چيست ، به هر از تو رسيده اي كه مي نگرم ، هر چند به ظاهر كوچك ، عمقي بي حد و لطفي بي مرز مي يابم . و تو اي مهربانترين مهربانان هر دم مرا شرمسارتر مي كني ! بدان دليل كه من عاجزتر از آنم كه بتوانم لطفي ز الطاف بي نهايتت را شكر كنم .

مي دانم اگر سر به سجده از عهد آدم مي گذاشتم و تا قيامت و بعدش سربلند نكنم و فقط حمد و سپاس تو را گويم باز هم شكر هيچ يك از نعماتت را نكرده ام .

پس مرا به اين تقصير ببخش.